Alain Maurel heeft er veel toe bijgedragen dat zijn wijnen uit het nauwelijks bekende gebiedje de Côtes de Lastours op een hoger plan zijn terechtgekomen; de Grand Seigneur rouge 2003 heeft inmiddels al lang de Appellation Contrôlé Cabardès overtroffen. Met name de cabernet sauvignon en de merlot vormen een unieke combinatie met de bodem. Een vergelijking met de situatie in het Pomerol gebied dringt zich hierbij op. Weer eens ´n bewijs, dat een prima wijnboer in ´n minder bekend gebied een perfecte wijn weet te maken. Wellicht is dit ook de reden voor zijn nieuwste creatie. Een lichtrode wijn die opvallend sterk doet denken aan een rosé van sublieme kwaliteit.

EXTREEM AROMATISCH EN FRUITIG

De grote kracht van Alain Maurel zit in zijn neus ! Direct na de oogst racet hij op zoek naar extreem fruitige tonen voor z´n nieuwe Grand Seigneur fruit d´été creatie. Elk jaar reist hij 2 maanden lang als een bezetene rond in Zuid Frankrijk op zoek naar het beste van het beste. Fruit impressies, geurend als een pril-ontluikende bloementuin in mei, daar houdt hij van. Een wijn die zich haast meisjesachtig beschroomd voelt met een lichtrood blozende kleur. Gespierd, lieftallig en onweerstaanbaar. Op z´n best waarin alle fruit- en zomergeuren in opgevangen zijn. Daar profileert hij zich mee.

EEN CREATIE DIE Z'N GELIJKE NIET KENT

Daarom gaat hij met zijn tastevin in de hand kelder in, kelder uit, proeft, neemt monsters mee, neemt opties, koopt... En hij vergist zich zelden. Het beste bewijs wordt daarvoor geleverd op de Concours Agricoles, die elk jaar een paar maanden na de oogst gehouden worden. De meest eerzuchtige wijnboeren sturen hun monsters ter beoordeling in, in de hoop door een deskundige jury met goud, zilver of brons bekroond te worden. Veelal blijken de winnende wijnen reeds voor het Concours gekocht te zijn door Alain Maurel voor z´n superieure creatie´ Grand Seigneur fruit d´été´ ! Je zou kunnen zeggen dat zijn neus even veel waard is als die van een veelkoppige jury. Kortom, het beoogde fruit heeft hij samengesmolten tot een zomerwijn die zonder meer uniek genoemd mag worden in z´n soort. Een must voor elke wijn-, terras-, en zomerliefhebber die z´n gasten nu echt eens wil verrassen met een gekoeld glas zomerwijn van superieure kwaliteit.

PAREL AAN DE KROON

Het resultaat is, en het kan ook haast niet anders, een parel aan de kroon van Alain Maurel.. Een zomerwijn met een zwoel en uiterst gedistingeerd bouquet. Een smaak met een overvloed aan sappig zomerfruit. Een rijke, gulle ´grande dame´ en uiterst geraffineerd. Misschien wel de lichtvoetigste ontdekking van het jaar die gekoeld geserveerd dient te worden. Niet alleen de beste in z´n soort maar ook de meest koopwaardige, een klasse apart...Sappig, licht van structuur, fris en bij uitstek geschikt voor al diegenen die iets anders, iets exclusievers willen.

De typische Syrah geur doet denken aan een tuin vol met bloemen, maar ook aan bosviooltjes. En aan rozen. Soms ook proef je een zweem van abrikozen, zwarte bessen. De zomer in een glas gevangen mag U niet missen.

De griekse god Dionysos, een van de vele zonen van Zeus, staat bekend als diegene die de mensheid de kunst van het wijn maken heeft geleerd. Om dit ambacht te verspreiden reisde hij heel wat af. De Romeinen kenden hem als Bacchus. De latere reputatie van Bacchus als onbekommerde pleziermaker doet Dionysos echter onrecht, want hij was in de eerste plaats een ernstig handwerksman (voor zover je dat van goden zeggen kunt). Met een zelden aflatende ijver trok hij naar alle windstreken, en overal waar hij geweest was bleven leerlingen achter die voortaan het leven van hun streekgenoten konden veraangenamen met het goddelijke vocht.

Tot Dionysos op een dag zo ver in noord oostelijke richting was afgedwaald dat hij terecht kwam aan de oevers van de Donau en op de uitgestrekte Poesta´s van de oostelijke landen. Bij de eerste aanblik van de door de zon doorstoofde aarde besefte hij dat de bewoners ervan als geen ander volk recht hadden op een troostrijk glas goede wijn Maar het zaaigoed van Zeus had niet het goddelijke vocht als resultaat. En de paar druiven die hij uiteindelijk oogstte waren wrang en zo zuur dat de honden er geen wijn van lustten. Dat was een behoorlijke tegenvaller voor Dionysos, die als godheid tenslotte min of meer gewend was dat de boel hem een beetje mee zat.

Teleurgesteld zocht hij een herberg op. Niet alleen was hij teleurgesteld vanwege het mislukken van zijn druivenoogst, het zat hem niet lekker dat hij niet als weldoener door de plaatselijke bevolking werd ingehaald, zoals gebruikelijk bij zijn vorige reizen.

De herbergier had zelfs nog nooit van hem gehoord. “Diowie? Zat U niet in vaten?”
“Eh, nee Dionysos,”verbeterde Dionysos de man. “De god van de wijn, U weet wel.”

Dat leverde hem een argwanende blik op. “Ik weet niet of ik jou nog wel wat moet schenken, maat,”zei de herbergier, “Volgens mij heb je al een slokje teveel gehad.”

Maar de handelsgeest van de herbergier won het van het wantrouwen en even later zat Dionysos aan een lange ruwhouten tafel achter een kroes zuur bier. Even verderop zat een tweetal bonkige mannen, plaatselijke boeren zo te zien. Na een eerste teug van het bier probeerde Dionysos een praatje aan te knopen over het onderwerp dat hem doorgaans het meest interesseerde.

“Drinken jullie wel eens wijn ?”vroeg hij langs zijn neus weg.

De beiden boeren lachten. “Natuurlijk”, zei de een. “VINUM” vulde de ander aan.

Het gezicht van Dionysos klaarde op. “Werkelijk ? Dus toch! Die wijn wil ik proeven!
Waard! VINUM voor mij en mijn vrienden!”

De herbergier bracht zwijgend drie bronzen roemers en een fles met een goudgele vloeistof. Dionysos vulde de roemers en nam daarna een voorzichtige slok. Die voorzichtigheid werd beantwoord met een fluweelzachte smaakvariatie waarvan alleen een God kon dromen. Want zelfs Zeus ´zonen zijn niet van ijzer en staal. Dionysos, langs wiens tong gewoonlijk alleen het sap van de in het wild groeiende vitis vinifera passeerde, was verrukt.

“Noemen jullie dit wijn?” hijgde hij, toen hij erin geslaagd was zijn smaakpapillen in opperste extase te brengen

“Vinum, reiziger,”grinnikte een van de boeren. Enig verder vragen leerde Dionysos dat deze drank niet veel te maken had met het zaaigoed van z´n vader, brandend, bijtend en scherp.

Dionysos was, Griekse god zijnde, niet zo gewend aan zijn zendingswerk.
Hij verliet de herberg de volgende ochtend in een opperbeste stemming. Was het dan toch de sterveling Theopherastus die dit volkje aan de Donau een beetje geholpen had? De hogelijk geprezen schrijver die wist van de directe samenhang tussen de veredelde druivenrassen, microklimaat, bodemgesteldheid en de ligging ten opzichte van de zon?

Druivenrassen die synoniem waren aan een lage opbrengst en daarom van betere kwaliteit? Hadden volgelingen van deze sterveling het bestuiven van twee planten van dezelfde stam, echter met verschillende erfelijke eigenschappen in één plant verenigd om de kwade smaak elementen te elimineren? Betere kruisingen waarvan Dionysos geen weet van had?                                                                             >>>>>