IETS MEER OVER DE DRUIF

geoogst niet ver van Rueda

Een bescheiden, natuurlijk parfum is duidelijk herkenbaar in de rijpe Muscat-druif. Nogal kostbaar en beroemd zijn de droge Muscat-wijnen uit de Elzas. Fijn zoet zijn de dessertwijnen uit Zuid-Frankrijk (Beaumes de Venise, Frontignan, Lunel, Mireval, Rivesaltes enz.). De betere wijnen worden gemaakt van 'Muscat blanc - petits grains'. Het is Ramon Ramos gelukt op de hoogvlakte van Toro een volmaakte, droge witte wijn te maken, waarbij het zo kenmerkende Muscat-aroma volledig, maar niet te overdreven, aanwezig is. Dat komt wellicht door de vroegtijdige en nachtelijke oogst. Bovendien ontstaat er door de gisting op lage temperatuur een opwekkende droge witte wijn, met een structuur die zeer goed verteerbaar is en met een onmiskenbaar elegant Muscat-aroma. De selectie van Ramon Ramos is elk jaar beter, maar helaas door de beperkte oogst ook zeer zeldzaam.

Vooral in de zomermaanden zijn de traditionele, sprankelende witte wijnen vaak te hoog in alcohol. De meeste zijn droog en minder geschikt als begeleider van zoete lekkernijen. Diegenen die kiezen voor originaliteit kunnen het beste een Moscato d’Asti nemen. Mijn keuze is echter gevallen op een Moscato uit het dorpje Stefano, gelegen midden in Piëmonte. Het prijsverschil was me te groot…….. 1,50 tot 2,--euro per fles !

Wat is namelijk het geval ? Moscato d’Asti wordt geoogst in een strikt afgebakend gebied en heeft hierdoor uitsluitend het recht om Asti aan zijn naam toe te voegen. De eveneens lichtsprankelende wijn uit het aangrenzende gebied mag daarom slechts onder een fantasienaam verkocht worden. In ons geval is dat Brighela en deze is eveneens afkomstig van een Moscato d’Asti producent. Een grote wereldvraag maar een te klein aanbod veroorzaakt tenslotte een torenhoge prijs !!

Moscato Brighela uit Piemonte begint zijn leven als mousserende wijn net zoals de Moscato d’Asti. De gisting wordt onderbroken, waardoor een natuurlijk restzoet achterblijft. Door deze methode ontstaan de lichte pareling en de fris lichtzoete smaak, terwijl het alcoholgehalte door onvergiste restsuiker 4,5% blijft. In vergelijking met de Moscato d’Asti is Brighela frisser, eleganter en iets minder in z’n alcohol. Juist het frisse van de Moscato maakt hem zo ideaal om er de maaltijd mee af te sluiten.                                                                           >>>>

Ruim een jaar geleden schreef ik over het zuidwestelijke deel van Hongarije, daar waar
Dionysos op een dag zo ver in oostelijke richting was afgedwaald dat hij terecht kwam aan de oevers van de Donau. Dit niet alledaags verhaal werd met veel enthousiasme ontvangen. Nu is echter de tijd aangebroken om mijn bezoek aan dit fantastische wijnland wat serieuzer onder Uw aandacht te brengen. Op basis van een verdieping in de literatuur mag ik U vertellen dat er veel redelijke, heel wat goede en sommige excellente wijnen geproduceerd worden.
De museumwijn Muzealis 1997 (verpakt in proefpakket A 6 flessen 3 soorten = 37,70 (50,80)) is hier een proefondervindelijk voorbeeld van. Een vergelijking met een droge witte grand cru uit de Elzas zal hem zeker niet misstaan. Traditioneel gemaakt en maar liefst 12 jaar gerijpt op fles is dit een must voor elke wijnliefhebber.

Laat ik beginnen met vast te stellen dat Hongarije, dat in de ogen van velen tot de zogenaamde Nieuwe Wijnlanden behoort, reeds een eeuwenoude wijntraditie bezit. Een traditie van 2000 jaar. Een traditie die in belangrijke mate is gericht op productie van kwaliteitswijnen, wijnen ook met een uniek, Hongaars karakter. In het verleden wisten admiraals, koningen en keizers daarover mee te praten. Een groot deel is in meer dan 40 jaar collectivisme verloren gegaan. Er moest worden geproduceerd voor een volume markt. De Sovjet- Unie en de andere bondgenoten vroegen veel wijn. Heel veel. Er is een jaar geweest dat Hongarije 3 miljoen hectoliter exporteerde. Om dat te bereiken moesten de wijnboeren de vulkaanbodems verlaten en de vlakten, de vruchtbare, alluviale bodems opzoeken. De rendementen moesten tot grote hoogte worden opgevoerd. Grootschaligheid en uniformiteit waren troef. Grootschaligheid, dat was ook de stijl van het productiesysteem. Nu is echter het productiesysteem veranderd. Herstructureren doet echter pijn. Het verlaten van het collectivisme gaat niet van een leien dakje, het leidt tot teleurstellingen en heimwee naar betere tijden. De mensen moeten vet op de botten hebben en een lange adem, want de gedroomde sprong voorwaarts wordt voorafgegaan door enkele aan den lijve gevoelde, pijnlijke stappen achterwaarts.

ONTDEKT

Gelukkig heeft een enkeling de destructieve krachten van meer dan 40 jaar overleefd. Zo ontdekte ik dat het wijnbedrijf Hilltop goed weet hoe de wijngaarden verzorgd moeten worden en ook heb ik ontdekt dat zij precies weten waar het om draait om karaktervolle terroirwijnen te creëren.

Ik heb hier fantastische wijnen geproefd. Niet alleen in het Tokaj gebied. Sommige grenzen werkelijk aan absolute volmaaktheid en staan op mijn netvlies gegrift –als je dat van wijn kunt zeggen- Ik denk aan Chateau Megyer 1983* 5 Puttonyos , Oremus 1983* Eszenzia en de Muzealis 1997. Daarover wil ik praten. Daarover schrijf ik met voldoening. Wijnliefhebbers moeten deze en andere wijnen uit Hongarije komen proeven.

* hierover meer in mijn geplande wijninfo 6 2009 of kijk nu alvast op www.storms.nl
 

POTENTIEEL IS ER

Het potentieel is er. Hongarije heeft enkele wijnbouwgebieden van grote klasse.
Met interessante bodems en met het juiste micro-klimaat. Hongarije heeft een aantal zeer goede, karaktervolle druivenrassen. Welgeteld groeien er 176 verschillende druivenvariëteiten
in Hongarije. Behoud en ontwikkeling van het erfgoed behoort tot een van de specialiteiten van het wijngoed Hilltop . Daarom heb ik ook een selectie gemaakt uit de Donau vallei van de autochtone druivensoorten `CHERSZEGI FUSZERES EN IRSAI OLIVER’ samen met de Hongaarse Grüner Veltliner ZOLD VELTELINI’ en verpakt in een proefpakket B 35,70 (47,70)- zie bestelkaart- U kunt dus proeven dat het potentieel er is, maar dat de dreiging niet minder loert: een groot verlies aan variatie, aan oorspronkelijkheid en een toespitsing op nog slechts enkele populaire druivensoorten. Dat duiveltje steekt nog steeds de kop op …….